zaterdag 22 oktober

Vanmorgen werd ik om een uur of 5 wakker. Klaarwakker. Ik probeerde me nog een keer om te draaien, dat lukte, maar de slaap kwam niet meer terug. Ik luisterde naar de geluiden om me heen. Alhoewel we een maand zijn weggeweest, zijn ze zeer vertrouwd. De verwarmingsketel die aanslaat; één van de honden die luidruchtig ademhaalt in een diepe slaap; in de huiskamer klonk de rustige slag van de electrische klok die naast de televisie hangt. We zijn weer thuis.

Ik besloot om mijn bed maar uit te gaan. De temperatuur in huis is weer centraal geregeld, dus koud wordt het nooit. In de huiskamer ze tte ik een espressopotje op het vuur en wachtte totdat de koffie zich pruttelend melde. De twee katten draaiden om mijn benen. Ik realiseerde me dat ik ze gister geen eten had gegeven en deed dat alsnog. We zijn weer thuis.

Mijn gedachten zijn nog in Nieuw Zeeland. Donderdag liepen we nog rond in Christchurch en vanaf 13.30 uur die dag zijn we in enkele ferme sprongen, tegen de klok in, weer teruggereisd naar Nederland. We hebben de zonsopgang van de donderdag op de vrijdag drie keer meegemaakt (of was het nu twee keer?) en evenzovele keren ontbijt aangeboden gekregen in het vliegtuig. Mijn darmen begrijpen het nog niet helemaal en rommelen protesterend op de achtergrond. En ik ben dus om 5 uur ’s ochtends klaarwakker.

Vrijdag om 11.40 uur zijn we geland op Schiphol. Toen hadden we zo’n 26 uur in verschillende vliegtuigen doorgebracht. We hebben Sydney, Bangkok en Londen gezien. Althans, de luchthavens. Via het nieuws begrepen we dat in Bangkok de noodtoestand is uitgeroepen in verband met enorme overstromingen die de stad bedreigen. Niets van gemerkt. Nog geen spatje water kwam uit de hemel vallen. Vanuit de lucht zagen we enorme hoeveelheden lichtjes en op de snelwegen leek het rustig te zijn. Het was daar toen middernacht. Op Heathrow vielen me de koppen in de kranten op naast een wat wazige foto van iemand die leek op Khadaffi “Don’t shoot me!” Ze bleken hem te hebben doodgeschoten nadat ze hem uit een rioolbuis hadden getrokken. De wereld draait door. Dat bleek ook wel uit het aantal reizigers. Ongeacht het tijdstip bleken de internationale luchthavens die door ons zijn aangedaan, volledig in bedrijf en er liepen duizenden reizigers rond die alle kanten op gingen.

Op Schiphol stonden we lang en tevergeefs te wachten op de koffer van Anita. Hij kwam niet meer tevoorschijn. Nadat ze de nodige papieren, onze wereld draait nog steeds op formulieren en procedures, had ingevuld, konden we dan eindelijk door de douane. Daar stonden Mirte en Koen en mijn ouders ons op te wachten. Het weerzien was fijn, warm en opgetogen. Mirte had voor ons een ballon (welkom thuis) en voor ieder van ons een roos meegenomen.

Toen ik wakker werd realiseerde ik me ook weer dat Petra nog aan de andere kant van de wereld was. Dat weet ik natuurlijk heel goed, maar het besef komt wel eens onverwacht binnen. Ik voelde heimwee, nu alweer. Gelukkig gaat het goed met Petra en met Vincent, dat helpt.

Ik bladerde door de vele foto’s heen die we de afgelopen maand hebben gemaakt. Het is ondoenlijk ze allemaal te bekijken. Het is allemaal alweer een herinnering. Het zullen verhalen worden. Beelden. We zullen ons gaan afvragen hoe een plaats ook alweer heette en waar we nu precies wat hebben gezien: Omarama, Oamaru, Wanaka, Rangiora, Kaiapoi, Dunedin, Manapouri, Te Anau, Winton. We zullen al die namen geleidelijk aan wel weer vergeten. Nieuw Zeeland zal ons wel weer vergeten. Dat is allemaal niet erg. We zijn er geweest, we hebben er rondgelopen, gekeken en genoten. We hebben mensen ontmoet, spontaan of afgesproken, mensen die er wonen en leven. Hartelijke, belangstellende mensen die, zo leek het ons, het tempo van hun leven zelf bepalen en zich niet gek laten maken. Een auto is daar een gebruiksvoorwerp, je huis een plek om in te wonen (zoals jij dat wilt), je kleding moet vooral makkelijk zijn. Een kaal peertje tegen het plafond geeft ook licht. Mensen die de geschiedenis van de Maori’s net zo goed als eigen geschiedenis beschouwen als de geschiedenis van de westerse kolonisten. Blanken die ons begroeten met een Maorigroet, de gewoonste zaak van de wereld.

Zijn er dan geen andere geluiden? Ongetwijfeld. Maar wij hebben ze niet gehoord.

We spraken ergens tijdens onze vakantie met een Nieuw Zeelandse die ooit in Nederland had gewoond. Ze was hier, na zo’n 10 jaar, 2 jaar geleden nog eens naar teruggekeerd. Ze vond het land onherkenbaar veranderd. De warmte, gastvrijheid en tolerantie waren verdwenen. Mensen waren gestresst en angstig.

Nou, daar zit ik dan. Ik probeer te wennen aan het idee dat mijn plek weer hier, In Nederland, is. Ik probeer te wennen aan het idee Petra en Vincent voorlopig weer alleen via skype en de mail te ontmoeten.

Ik zet nog maar een kop koffie en hoor ondertussen de krant op de gangvloer ploffen.

De wereld draait door.