Wellington, 17 oktober.
Vandaag ben ik gevraagd om als gast een blog te schrijven tijdens de reis van mijn ouders door Nieuw-Zeeland.
We blijven nog even hangen op zondagavond tijdens deze blog..
11.00pm.Nadat de All Blacks een geweldige overwinning hebben behaald op Australië,
en zij dus nu zeker zijn van een plek in de finale tegen Frankrijk volgende week.
Denken mama en ik heerlijk in slaap te kunnen vallen na een mooie dag op de boot en in Wellington.
Beide al gewapend tegen het feit dat pap nogal snurkt, met kussens rondom ons gezicht maken we ons op voor de nacht..
Nog net niet het kussen geraakt met ons hoofd, knalt de muziek in de kroeg onder ons aan,
En knallen liedjes zoals: we are the champions, the spice girls en andere dance beats door de ruimte.
Zelfs het gesnurk van pap wordt hierdoor overstemt. Na wat geswing en onbewust mee geneurie vallen we uiteindelijk in slaap.
8.00am. We hebben lekker geslapen en kijken uit naar een dag in Wellington. Het nationale museum staat als eerste op de planning (volgens de locals een museum waar je zeker 2 dagen kan doorbrengen). Met dit in ons achterhoofd besluiten we er, Hollands als we zijn, er ruim 20minuten van te voren al te zijn. Gelukkig is het weer goed, schijnt de zon en is het alleen wat windig in de haven. Ook in Wellington staat veel in het teken van de rugby world cup, dus vermaken we ons deze 20minuten in de fanzone, waar mooie rugby foto’s te zien zijn.
Waar we in Nederland zo gewend zijn aan de ordelijke indeling van een museum, loopt hier werkelijk alles door elkaar heen. Van de geschiedenis van de Maori en Pacific Islanders naar een reuze inktvis, van de landindeling van Nieuw-Zeeland naar een totaal onbegrijpelijk filmpje over de golden days.
Maar wel ontzettend mooi en informatief.
Hieronder een aantal hoogte punten:
- The Haka. How to do it? En dat hebben geweten, staand op een rode stip en op het scherm een maori die ons inleidde in deze krijgerdans. Stap voor stap werd ons geleerd om een volwaardige Haka te dansen. Natuurlijk moesten we dit uiteindelijk ook late zien en werd dit opgenomen. Papa soepel door de knieën, zijn tong constant uitstekend en zijn arm op en neer…mama maakte er haar eigen dans van en wiegend met de heupen, op en neer door de knieën en zwaaiend naar het scherm, en ik meer als robotfiguur en elke keer een paar seconden te laat maakte we er een mooie show van.
- Earthquake. Ik heb inmiddels al een paar keer een aardbeving meegemaakt, maar ook pap en mam konden dit vandaag ervaren. In een klein houten huisje hoorde je het gedonder al op je afkomen en eindigde het uiteindelijk in een volwaardige aardbeving. Het huisje werd alle kanten opgeschut en spullen raakte aan de rol.
- Ta Moko- Maori tattoo: zoals ook mogelijk was in het volkenkunde museum in leiden, kon je ook hier een heuse Moko (ook wel Maori tattoo genoemd) laten zetten. Iets waar ik al een tijdje over twijfelde en wat mama blijkbaar ook erg trok. Na wat voor-en tegens genoemd te hebben, toch besloten een tattoo te laten zetten. Ik op de enkel en mama op haar onderarm.
Na 3uurtjes museum de stad weer ingedoken.
De stad bestaande uit met name hoogbouw, (wat een vreemde gewaarwording is na 7maanden laagbouw, dorpjes en natuur op het Zuidereiland) heel veel winkels, drukte en mensen die constant haast te hebben. Even lijkt het weer dat we terug zijn in NL, rond te lopen in een stad als Amsterdam.
Pap en mam zijn inmiddels hun laatste weekje NZ ingegaan, en dit brengt ook het zoeken van souvenirs met zich mee.
Iets wat mama en ik totaal niet erg vinden om te doen. Dus de rest van de middag is het winkel in/winkel uit en tussendoor een lekkere kop koffie en/of thee, om ook pap wakker te houden.
Tijdens onze zoektocht naar souvenirs komen we bijna per ongeluk terecht bij de kabelbaan.
Een klein treintje wat je naar de top van Wellington brengt, langs de universiteit, naar de botanic gardens. Op de top een geweldig uitzicht over de stad, haven en zee. De gardens vol exotische planten en hier en daar een mooi gekleurde vogel. Die we alle drie het mooiste op ons eigen fototoestel willen zetten.
De rest van de dag brengen we struinend in de stad door. Toch best fijn om weer eens in een “normale ”stad te lopen.
Na een hapje in een plaatselijke pub brengt een taxichauffeur ons terug naar de haven, terug naar de boot die ons terug zal varen naar Picton.
De taxichauffeur weet ons nog wat weetjes over de boot te vertellen, vertelt ons dat hij wel eens walvissen en dolfijnen heeft gezien tijdens de bootreis en geeft ons nog wat tips waar we eventueel morgen naar toe kunnen.
Zo is de top van het Zuidereiland bekend om de wineyards en mooie natuur. Is Nelson een erg leuke stad om naar toe te gaan en maar 6uurtjes van Christchurch vandaan.
Er staat ons dus nog een mooi avontuur te wachten.
(En ik wil natuurlijk nog gewoon lekker genieten van het feit dat ze na 7maanden weer gewoon hier naast mij zijn….) J
Groetjes,
Petra
Geen opmerkingen:
Een reactie posten