Vandaag was een reisdag. We besloten om vanuit Picton eerst naar Havelock te rijden. Havelock op zichzelf is een typisch plaatsje van niks, maar de route hiernaar toe is magnifiek. Je volgt namelijk de fjordenkust aan de noordzijde van het Zuidereiland. Dat betekent stevige klimpartijen en enorme uitzichten over een steeds wisselend landschap. De camper werd voortdurend weer stilgezet om te genieten van alle indrukken. De 30 kilometer namen enkele uren in beslag.
Vanuit Havelock ging het sneller naar Nelson. Nelson ligt aan de Tasmanië baai, een populaire vakantiebestemming voor Nieuw Zeelanders: de temperatuur is hier veelal hoger, de zee diepblauw en beschut (want een baai) en Nelson is zelfs een aantrekkelijk stadje met restaurants, winkeltjes, kroegen en andere uitgaansgelegenheden. Het lentezonnetje scheen vanmorgen al volop. In de zomer, wanneer de temperaturen hier oplopen tot boven de 30 graden, doet alles zonder twijfel mediterraan aan.
Vanuit Nelson wilden we weer omlaag, richting Christchurch. Morgen moet de camper alweer worden ingeleverd en ik heb geen zin in gedoe omdat we nog het halve eiland over moeten. We besluiten dus, ondanks de dreigende zwarte lucht voor ons, de Lewispass over te steken.
Dat hebben we geweten.
De Lewispass voert via een smalle, kronkelende weg met steile hoogten en huiveringwekkende afdalingen, naar de oostkust. We waren nog maar net goed op pad, toen de regen losbarste, niet veel later werd de regen hagel. Stevige hagel. Enorme hoeveelheden hagel. De weg werd volledig bedekt door een dikke laag hagelstenen. We konden alleen nog maar stapvoetsrijden. Het landschap leek een winters. Gelukkig is het belangrijkste verschil dat het niet vriest en de weg daarom niet glad wordt. De enorme hoeveelheid water moet echter weg en spoelde overal en vormde op allerlei plekken diepe plassen. Het werd natuurlijk donker. Kortom, feest voor campers.
Maar goed, we hebben het gehaald. Uiteindelijk daalden we af in een mooie vallei waarin het woord “spring” in allerlei namen van dorpen duidelijk maakt dat hier overal natuurlijke bronnen zijn. Wij bogen af naar Hanmer Springs. Anders dan de naam suggereert, zijn hier nu juist geen natuurlijke bronnen. Toch hebben slimme ondernemers hier allerlei baden aangelegd en dit wordt stevig uitgebuit. Hanmer Springs is een toeristische attractie voor gezondheidzoekende, moegestreden moderne burgers: hier vinden ze therapeutische baden, allerlei vormen van helende massages, modderbaden, warmwaterbaden en ga zo maar door.
Wij vonden er een mooie, moderne lodge waar we voor de avond inboekten.
Morgen reizen we verder naar Christchurch om de camper weer in te leveren. Overmorgen stappen we alweer op het vliegtuig. Helaas kon Vincent de afgelopen dagen geen vrij krijgen. We genieten volop van het gezelschap van Petra. Na morgen nemen we voor lange tijd weer afscheid van elkaar.
Daar moeten we nu nog maar even niet aan denken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten