Afgelopen nacht heeft ’t aan één stuk door geregend en vanmorgen zag het er niet naar uit dat het ook maar enigszins droog zou worden. Ook de weersvoorspellingen toonden slechts kommer en kwel voor vandaag. Eindelijk lukte het Erik om, via skype, contact te maken met het thuisfront; fijn om Koen en Mirte weer eens te zien en te horen praten.
Vandaag gaan we naar Frans Jozef, waar twee gletschers te bewonderen zijn. De route leidt langs Hokitika waar jade (een heilige steen voor de Maori) wordt bewerkt tot sieraden, beeldjes en hangers. Ook een glasblazer vertoont zijn kunsten. Inmiddels is het opgehouden met regenen en komt er zowaar blauwe lucht tevoorschijn. Op weg naar de auto lopen we langs een oude bioscoop annex theater waar mensen aan het werk zijn. Als Erik zijn hoofd naar binnen steekt worden we hartelijk uitgenodigd vooral even binnen te komen. Het gebouw stamt uit 1945 en het heeft duidelijk betere tijden gekend. Een groep oudere vrijwilligers heeft het op zich genomen de boel te renoveren en te restaureren en alles weer in de oude luister te herstellen. We krijgen werkelijk alles te zien; van het hok waar de films worden gedraaid tot de omkleedruimte onder het podium. Het mannetje dat ons op sleeptouw neemt is razend enthousiast.
Petra weet in de buurt van Hokitika een plek waar een stukje tropisch regenwoud ligt; enorme varens, bomen en planten die je in Nederland niet hebt en een grote hangbrug over een snel stromende rivier. We wanen ons Indiana Jones ! Op de achtergrond een vogel die een steeds een heel melodieuze riedel zingt. We wanen ons écht heel ver weg ! Op weg naar Frans Jozef ( wat een stomme plaatsnaam, eigenlijk) lunchen we in een restaurant midden in het bos. Op de menukaart staan dingen als possum-pie, roadkill, bunnie- en bambi-burger. Kortom, wat men in de bossen (en op de weg) vindt, gebruikt men in de menukaart. Beetje luguber is het wel.
De westkust is erg bosrijk en de hele dag rijden we daar doorheen. Een enkele keer uitzicht over zee of over een meer. In Frans Jozef vinden we al snel een plek voor de camper en een basic lodge voor Petra en Vincent. De dame aan de balie is weer uiterst vriendelijk en behulpzaam. We besluiten nog even naar de gletscher te gaan. Via een wandeling van ongeveer 5 km. Staan we aan de voet van de gletscher. Eén massief geheel van ijs dat door de jaren heen afneemt en weer aangroeit. Het hele dal van ong. 4 km. bestond in 1865 geheel uit gletscher-ijs. Nu ligt de gletscher dus 4 km. terug het land in, maar het blijft een enorm pak ijs om te zien. Op de terugweg kan Vincent het niet laten een dammetje in de rivier te bouwen. In het dorpje eten we nog even uitgebreid met elkaar, wederom vergezeld van sport op grote tv-schermen. Ditmaal echter geen rugby, maar netbal. Geen bal aan, besluiten we al vlug.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten