Vanmorgen hebben we, na een uitgebreid gezamenlijk ontbijt, voorlopig weer even afscheid genomen van Petra en Vincent. Zij vertrokken om een uur of 10 richting Christchurch, een lange rit door de bergen. Wij reden met de camper opnieuw naar de Frans Jozef gletscher, maar nu om in dit gebied onze eerste Nieuw Zeelandse track te wandelen.
Een track leg je wandelend af, maar het is op geen enkele manier te vergelijken met het Nederlandse wandelingetje. Een track voert je dwars door de natuur, in dit geval een berglandschap. Je loopt door beekbeddingen of steekt deze over, springend van kei naar kei. Je beklimt de berghelling, door je op te trekken aan boomwortels en hopend dat je voeten voldoende steun vinden op het richeltje steen. Kortom, het is de off the road variant van het wandelen. Erg leuk, vaak spectaculaire vergezichten en heel veel, erg veel zweetdruppels op iedere vierkante centimeter van je lijf. Gelukkig hadden we onze wandelschoenen aangedaan en onze wandelsticks meegenomen, anders was het avontuur al snel beëindigd.
We liepen Roberts points track, een route die stijl de hoogte ingaat bij de Frans Jozef gletscher. Op enkele punten moet je een snel stromende beek overkomen, soms is er een touwbrug gespannen. Je loopt door een sprookjesbos: varens zo hoog als bomen, palmen maar ook lindebomen. Overal het geluid van vogels, ook hier geluiden die voor ons geheel nieuw zijn. Melodieus gezang, een droog getik of schor gekrijs. Soms is er geen pad langs een bergwand en heeft men een soort houten pad ernaast gehangen. Kortom, spanning en sensatie. Prachtig.
We werden enkele keren ingehaald door Nieuw Zeelandse jongeren. Die wandelden niet, maar sprongen als een soort berggeiten razendsnel over stenen heen en weer. Met een onvoorstelbaar tempo verdwenen ze weer uit zicht. Dan voel je je toch ouder worden. Maar toch, in ons tempo, zijn we toch een heel eind gekomen. Na ruim twee uur klauteren, bij een hangbrug die de avond ervoor hoog in de bergen zagen hangen, aangekomen, besloten we dat het mooi was geweest. Het was over tweeën, we werden moe en moesten het hele eind ook nog terug. We zijn omgekeerd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten