woensdag 12 oktober

De camper staat bumper aan bumper met een camper achter ons. Drie Franse heren zitten, zo te zien en te horen, al een flink deel van de middag bier te drinken. Ergens in de omgeving klinkt voor het eerst sinds weken het geluid van een politiesirene. Behalve vogels, horen we auto’s, mensen en soms een vliegtuig boven ons. We zitten in Christchurch en, het moet gezegd, de drukte van deze stad en van de stadscamping, valt me rauw op het dak. Ik ben er chagrijnig van en Anita is maar in haar boek gedoken. Nu heb ik ook nog haar cracker opgegeten en nu zijn we allebei chagrijnig.

Vanavond zal het allemaal wel weer rechtgetrokken worden. We hebben afgesproken met Petra om met haar en Walley, een vriendin van Petra, naar een quiznight in een lokale kroeg te gaan. Vooral Anita verheugt zich hier op. Zij is veel beter in quizzen dan ik ben. Maar goed, het is beter dan somber naar buiten te staren op deze camping. Morgen gaan we naar het enige museum dat in Christchurch overeind is gebleven: het canterbury museum, beroemd om zijn verzameling Maorikunst. Zaterdag gaan we naar Kaikoura, een havenplaats waar je walvissen kan zien. Genoeg dus om me op te verheugen, dus hou maar op met je gezeur, Zwart.

Over de dag van vandaag valt niet zo veel te zeggen. Het was een prachtige rit dwars over het Zuidereiland. We passeerden wederom het meer vanwaar een weergaloos uitzicht op Mount Cook moet zijn, maar, net als de vorige keer, hulde Mount Cook zich in een dikke mist. Het meer en de overige bergen waren overigens prachtig.

We reden vrijwel alleen over de weg. We reden op ons gemak. Het was wat waaierig, maar de temperatuur lag rond de 20 graden. Kortom, het was een aangename dag. Onderweg in Fairlie stopten wij bij een lokale bakker. Lokale bakkers hier bakken lokale taartjes. Deze lokale taartjes zijn zonder uitzondering heerlijk zoet, mierzoet en onuitstaanbaar lekker. Daar hebben we dus een lokaal taartje gegeten met een kop thee voor Anita en een koffie voor mij. En er kwam nog een jong katje aanlopen die uitgebreid door Anita werd aangehaald.

Zo’n dag dus.

Daarom moet ik gewoon niet zeuren.