Gisteravond op de camping nog even de was gedaan en het nodige gestreken. Heerlijk om alles weer netjes glad in de kast te hebben hangen ! Via skype contact gehad met Petra en Vincent; we stoorden hen zowel onder het eten als onder de wedstrijd tussen de All Blacks en Argentinië. Vincent kon ons nog wel adviseren niet naar Invercargill, het reisdoel voor vandaag, te gaan. “Niks an”, aldus Vincent. Omdat we het cultuur-historisch besef van Vincent ’n beetje kennen, besluiten we die raad in de wind te gooien en gewoon tóch te gaan.
Vanmorgen ook Mirte en Koen via skype gesproken. Hoewel de taken hen soms een beetje zwaar vallen ( en ze daardoor meer respect krijgen voor hun moeder !), redden ze het samen prima. Geruststellend idee !
Te Anau laten we achter ons en via de “scenic” route komen we langzaam maar zeker in een ander type landschap. Het wordt glooiend, met grote weidevelden en her en der plukken goudgele brem. Het blijft indrukwekkend, maar lang niet zo spectaculair als de “ruige” westkust. Inmiddels lijken we ook te maken te krijgen met een steeds assertiever wordende navigatie. De damesstem die ons al die tijd op een vriendelijke en geduldige manier de weg heeft gewezen lijkt er moeite mee te hebben dat we onze eigen (langere) route willen rijden. Voorheen pikte ze de route na ’n paar meter alweer op en begeleidde ons weer heel geduldig vanaf dat punt. Sinds vanmorgen is dat anders; je hoort haar nog net geen zucht slaken, maar ze blijft zeker 5 km. aangeven dat we terug moeten keren. Als we denken dat ze de strijd heeft opgegeven, probeert ze ons via een andere weg tóch op haar route te krijgen. Maar we haar door en we laten ons niet door de techniek op de kop zitten.
De route gaat o.a. langs Riverton, een kleine havenstad aan de Tasmaanse Zee. Omdat we vandaag alle tijd hebben, besluiten we te stoppen en het lokale museum aan te doen. Prima manier om wat te weten te komen over de (onstaans-) geschiedenis van het plekje. We blijken de enige bezoekers en worden van harte welkom geheten. Nieuw Zeeland kent natuurlijk de Maori, maar deze hebben geen geschreven geschiedenis. Pas rond 1850 kwamen er Europese settlers naar Nieuw Zeeland; zij bouwden stadjes en gebouwen die ,in de ogen van de huidige Nieuw Zeelanders, oud zijn , maar die in het gunstigste geval “pas” 160 jaar bestaan. Omdat de fotografie ook in opkomst was aan het eind van de 19e eeuw, is het bouwrijp maken van de grond en het bouwen van de stadjes redelijk goed gedocumenteerd. Ook de arbeiders en de mensen die de eerste bevolking vormden in zo’n stadje staan veelal zeer trots en in zwart/wit op de foto’s afgebeeld. De Maori-bevolking en de nieuwkomers lijken redelijk makkelijk samen te leven; gemengde huwelijken worden in die begintijd regelmatig aangegaan. Veel Maori-namen van steden, rivieren en gebergten hebben hun oorspronkelijke naam behouden en veel Nieuw Zeelanders kennen de Maori mythen en legendes. Waar we van opkijken is dat Nieuw Zeeland tijdens de eerste Wereldoorlog 2% van zijn bevolking heeft verloren. Als onderdeel van de Gemenebest vochten Nieuw Zeelanders mee in deze oorlog en later ook in de Tweede Wereldoorlog. In elk dorp of stadje is wel een plaquette die daaraan herinnert.
Omdat we voelen aan onze ruggen dat 14 dagen op een dun matras en op een plank liggen niet het beste is, besluiten we op de camping in Invercargill een lodge te nemen. Eindelijk weer eens een bed met écht matras om op te slapen vannacht ! Zoals alles op een top-10 camping ziet ook dit er weer tip top uit ! We koken nog wat in de campingkeuken en kruipen vroeg onder de wol ! Morgen naar de fam. Van de Kruit!
O ja, Vincent….je hebt gelijk met betrekking tot Invercargill !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten